ანტიკური დროიდან მოყოლებული, საზოგადოება პატრიარქალური წესრიგით იმართება. პატრიარქატი „მამათა ბატონობას“ ნიშნავს და იგი კაცს, გენდერული ნიშნის გამო უპირატესობას ანიჭებს - აძლევს მართვის სადავეებს, უნაწილებს მეტ ფულს, ხდის პრივილეგირებულსა და მორალურად უპირატესს, წვდომას აძლევს მეტ დროზე ინტელექტუალური თუ კულტურული სიკეთის შესაქმნელად.

მაგრამ სად წარმოიშვა ეს წყობა და როგორ განვითარდა ის სხვადასხვა ეპოქასა და კულტურაში? რატომ ამყარებდნენ ამდაგვარ რწმენა-წარმოდგენებს არისტოტელე, ნიცშე, ვუდი ალენი თუ სხვა „პატივსაცემი მოაზროვნეები?“ რა ბედი ეწიათ იმ ქალებს, რომლებიც ამ წესრიგს დაუპირისპირდნენ?

წიგნის ავტორები სწორედ ამ შეკითხვებზე პასუხის საძიებლად გვიწვევენ. ისინი სარკასტულად და გაბედულად ააშკარავებენ კულტურის ისტორიის შემზარავ დანაშაულებს - საჯარო შერცხვენებსა თუ ნაძალადევ სამედიცინო გაკვეთებს, მკვლელობებსა და დაპატიმრებებს - შედეგად კი ქმნიან იუმორითა და თანაგრძნობით სავსე კომიქსს, თანამედროვე ლიტერატურის ერთ-ერთი ყველაზე საჭირო და თვალის ამხელ ნიმუშს, რომელიც დღეს მრავალი დასავლური სკოლის კლასგარეშე საკითხავსაც წარმოადგენს.